مدیرعامل اینستاگرام: بچههایم برای استفاده از گوشی، امتیاز میگیرند؛ نظر روانشناس چیست؟
آدام موسری، مدیرعامل اینستاگرام، فاش کرده است که در خانهٔ آنها زمان استفاده از صفحهنمایش چگونه مدیریت میشود؛ جایی که کودکان به جای داشتن محدودیت روزانهٔ ثابت، زمان استفاده در آخر هفته را کسب میکنند.
والدین امروزی به طور فزایندهای در گیرودار این مسئله گرفتار شدهاند که از یک سو ارزش آموزشی و سرگرمکنندهٔ صفحهنمایشها را برای فرزندان خود میشناسند و از سوی دیگر نگران تأثیرات آنها بر رفتار، تنظیم هیجانی، خواب و سلامت روان هستند.
این پرسشها اخیراً دوباره مطرح شدند، زمانی که آدام موسری، مدیرعامل اینستاگرام، در یک پادکست به نام «It’s Called Soccer» به صراحت دربارهٔ نحوهٔ مدیریت زمان صفحهنمایش در خانهٔ خود صحبت کرد.
موسری در مورد فرزندپروری در عصر دیجیتال توضیح داد که اگرچه فرزندانش عمدتاً جذب بازیهای ویدیویی میشوند، اما دسترسی به صفحهنمایشها خودکار نیست.
او گفت: «آنها از صفر شروع میکنند» و تأکید کرد که زمان صفحهنمایش در خانهٔ او کسب میشود، نه اینکه امری بدیهی فرض شود.
موسری ساختار پشت این رویکرد را به تفصیل شرح داد: «آنها در طول هفته سه بخش نیمساعته دارند که در آن زمان تکالیف خود را انجام میدهند. اگر هر سه را کامل کنند، ۹۰ دقیقهٔ آخر هفته را کسب میکنند.»
او همچنین به اشتراک گذاشت که چرا استفاده از صفحهنمایش را به عنوان ابزاری تنبیهی کنار گذاشته است.
او خاطرنشان کرد: «ما هرگز آن را نمیگیریم» و افزود: «وقتی قبلاً آن را میگرفتم، آنها واقعاً از تعادل خارج میشدند و رفتار بدتری از خود نشان میدادند.»
او در تأمل بر این تغییر گفت: «پس من گفتم، باشه، من هرگز آن را نمیگیرم. شما از صفر شروع میکنید و باید آن را به دست آورید.»
در عین حال، موسری اذعان کرد که قوانین سفتوسخت همیشه در زندگی واقعی کارساز نیستند. او اعتراف کرد: «زمانی که همهٔ موانع از بین میرود، در هواپیماست. در هواپیما، هر چیزی که باعث شود به مقصد برسی، فرقی نمیکند. تو فقط سعی میکنی زنده بمانی.»
نظرات او بازتاب گفتوگوی گستردهتری است که بسیاری از والدین دارند؛ نه در مورد حذف کامل صفحهنمایشها، بلکه در مورد یافتن ساختارهایی که تعادل را پشتیبانی کنند.
اما مدل «زمان صفحهنمایش کسبشده» با محدودیتهای روزانهٔ ثابت چه مقایسهای دارد؟
آتول راج، روانشناس مشاور، در گفتوگو با وبسایت ایندین اکسپرس میگوید: «زمان صفحهنمایش کسبشده میتواند رفتار را برانگیزد، اما به خودی خود خودتنظیمی را ایجاد نمیکند. این روش زمانی بهترین کار را میکند که منطق دنیای واقعی را منعکس کند: تلاش مقدم بر امتیاز است. کودکان توالی، صبر و پیگیری را یاد میگیرند. با این حال، زمانی که صفحهنمایشها باید به طور مداوم کسب شوند، رفتار به صورت بیرونی هدایت میشود. کودک حول محور دسترسی سازماندهی میشود، نه خودکنترلی.»
او میافزاید که محدودیتهای روزانهٔ ثابت نقشی آرامتر اما تثبیتکنندهتر ایفا میکنند. آنها با حذف تصمیمگیری و چانهزنی مکرر، بار عاطفی را کاهش میدهند. بسیاری از کودکان زمانی بهتر تنظیم میشوند که مرز قابل پیشبینی باشد، حتی اگر از آن خوششان نیاید.
«در کار بالینی، مدلهای کسبشده تمایل به فعالسازی رفتار دارند، در حالی که محدودیتهای ثابت هیجان را مهار میکنند. خانوادهها زمانی بهترین عملکرد را دارند که یک خط پایهٔ پایدار با انعطافپذیری محدود و عمدی وجود داشته باشد. صفحهنمایشها نباید به سازماندهندهٔ مرکزی رفتار یا انگیزهٔ کودک تبدیل شوند.»
چرا برداشتن زمان صفحهنمایش به عنوان تنبیه گاهی نتیجهٔ عکس میدهد
برداشتن زمان صفحهنمایش به عنوان تنبیه اغلب شکست میخورد زیرا وضعیت تنظیمگری کودک را نادیده میگیرد. راج خاطرنشان میکند: «برای بسیاری از کودکان، صفحهنمایشها راهی هستند که پس از فشار مداوم، خود را پایین میآورند، نه اینکه علت مشکل باشند. حذف آنها در زمان پریشانی، برانگیختگی را افزایش میدهد و ظرفیت تأمل را کاهش میدهد. کودک در حالی تنبیه میشود که از قبل مغلوب شده است.»
او میافزاید که با گذشت زمان، این رویکرد به کودک میآموزد که احساسات خطرناک هستند و به از دست دادن منجر میشوند، که بعداً سرکوب یا انفجار عاطفی را افزایش میدهد. همچنین به صفحهنمایشها ارزش عاطفی اغراقآمیزی میدهد که مدیریت آنها را دشوارتر میکند. «تنبیهها زمانی مؤثرتر هستند که به ترمیم و مسئولیتپذیری مرتبط باشند. صفحهنمایشها به مرز نیاز دارند، اما ابزار ضعیفی برای مدیریت رفتار عاطفی هستند.» این نتیجهگیری کارشناس است.
