هرگز قربانی جدایی ناگهانی نشوید؛ نشانههای پنهان بحران در رابطه
چرا بسیاری از روابط بدون هشدار قبلی به پایان میرسند؟
بسیاری از افراد زمانی به رواندرمانگر مراجعه میکنند که رابطهشان در بحران فرو رفته است. من با افرادی بسیاری کار کردهام که به دلیل «غافلگیر شدن» از سوی شریک زندگیشان به من مراجعه میکردند.
آنها در مسیر زندگی خود پیش میرفتند و فکر میکردند همه چیز خوب است، اما ناگهان شریکشان اعلام میکرد که دیگر نمیخواهد ادامه دهد. با گذشت زمان برای من روشن شد که در این زوجها، پویاییها و رفتارهای ظریفی وجود دارد که اغلب نادیده گرفته میشوند، اما نشان میدهند که رابطه در مسیر خطر قرار دارد. متأسفانه، اگر طرفین این نشانهها را میدیدند و میتوانستند به آنها بپردازند، احتمالاً رابطهشان شانس نتیجهای متفاوت را داشت.
در ادامه به برخی از این پویاییها و پیشنهادهایی برای مقابله با آنها اشاره میکنم. ارتباط مؤثر در این مسیر حیاتی است. فضایی امن ایجاد کنید که هر یک از شما احساس آزادی برای صحبت درباره خود و احساساتتان داشته باشید. مطمئن شوید که در وضعیت آرامی هستید و میتوانید از جایگاهی دوستانه به طرف مقابل نزدیک شوید. مهم است که هنگام صحبت و گوش دادن به یکدیگر، با احساسات محبتآمیز و عاشقانهتان نسبت به شریکتان در تماس باشید. با نگاه مستقیم به الگوهای زیر، میتوانید برای خود و شریکتان احساس همدلی پیدا کنید و گشودگی نسبت به ارتباطی متفاوت را ایجاد کنید. بزنید بریم!
۱. داستانهای متفاوت از یک زندگی مشترک
یک شریک ممکن است فکر کند: «من بیشتر فداکاری میکنم»، «من بیشتر کار میکنم» یا «من کسی هستم که از همه چیز مراقبت میکند».
و این روایتها اغلب با هم تضاد دارند. در یک زوج که با آنها کار کردم، هر دو خود را نانآور اصلی خانواده میدانستند. در زوجی دیگر، هر یک خود را والد دلسوزتر معرفی میکرد. درک یک فرد از خود و شریکش و آنچه هر یک به رابطه میآورند، میتواند بسیار متفاوت باشد. آنها ممکن است در حالی که یک زندگی مشترک دارند، در دو واقعیت کاملاً متفاوت زندگی کنند.
این اختلاف در ادراک ریشه در تفاوتهای فردی دارد. هر یک از ما جهان را از دریچه تجربیات و شخصیت خود میبینیم. اگر زوجها نتوانند این تفاوتها را بپذیرند و درباره برداشتهای خود گفتگو کنند، به تدریج از هم فاصله میگیرند. کلید حل این مشکل، ایجاد فضایی برای به اشتراک گذاشتن داستانهای درونی بدون قضاوت است.
۲. چرا نمیتوانیم جای یکدیگر بایستیم؟
بزرگسالان معمولاً روش منحصر به فرد خود را برای درک زندگی و جهانی که در آن زندگی میکنند، توسعه دادهاند. این دیدگاه در دوران کودکی و به عنوان ترکیبی از ساختار عاطفی منحصر به فرد و استعداد/روانشناسی ذاتی شکل گرفته و در طول تجربیات زندگی تقویت و تعدیل میشود. در نتیجه، هر فرد در نحوه ایجاد دلبستگی عاطفی و ارتباط با دیگران منحصر به فرد است.
بسیار مفید است که سعی کنید «در کفش شریکتان بایستید» تا بفهمید از کجا میآید و چه چیزی را تجربه میکند. این کار نیازمند کنار گذاشتن افکار و واکنشهای خود و اتخاذ نگرش علاقه و کنجکاوی واقعی نسبت به اوست. یعنی باید فرضیات خود را درباره انگیزهها و احساسات او کنار بگذارید و در عوض واقعاً بپرسید و سپس به آنچه او درباره افکار و دیدگاهها، احساسات و واکنشها، و انتظارات و نیاتش فاش میکند، گوش دهید.
۳. نارضایتی پنهان؛ وقتی یکی از طرفین ناراحت است، دیگری هم هست
آنها تصور میکنند که نارضایتی خود را سرکوب میکنند و بیصدا بهترین بهره را از یک رابطه ناامیدکننده میبرند. اما نارضایتی آنها آشکار است. خشم و نارضایتی زیرین به صورت تنش و خصومت در رفتارها و تعاملات روزمره ظاهر میشود. در یک رابطه هرگز فقط یک طرف ناراحت وجود ندارد؛ اگر یک شریک ناراحت است، دیگری نیز ناراحت است.
۴. خطر سکوت؛ وقتی هیچ اختلاف نظری وجود ندارد
یک نشانه بزرگ از بروز مشکل زمانی است که یک زوج به نظر میرسد هرگز با هم اختلاف نظر ندارند. اگر هیچ اختلافی وجود نداشته باشد، یعنی کسی صادق نیست. غیرممکن است که دو نفر دقیقاً یکسان فکر کنند و در همه چیز همنظر باشند. به همین دلیل، باید حاضر باشید گفتگوهای ناراحتکننده داشته باشید. هر یک از شما باید درباره آنچه میخواهید و از چه چیزی ناراحت هستید صحبت کنید. هر یک باید درباره خشم خود صادق باشید.
بسیاری از زوجها از ترس ایجاد تنش، از بحث و جدل پرهیز میکنند. اما این سکوت، سم مهلکی برای رابطه است. اختلاف نظر سالم نشانه دو انسان متفاوت است که صادقانه با یکدیگر ارتباط برقرار میکنند. با پذیرش این تفاوتها، میتوانید فردیت خود را دوباره کشف کرده و به فردیت شریکتان نیز احترام بگذارید.
۵. نقش قربانی بازی کردن؛ رنج بردن در سکوت
نشخوار ذهنی و رنج بردن در سکوت منجر به یک نگرش قربانیگونه میشود. این بدان معنا نیست که نارضایتی فرد نامعتبر یا غیرقانونی است، بلکه بیعملی و سکوت در برابر نارضایتیها میتواند باعث شود فرد احساس کند قربانی شرایط خود است. به راحتی میتوان در احساسات سوءاستفاده شدن یا کمارزش دانسته شدن غرق شد. آنها ممکن است حتی رفتار غیرتقابلی خود را نجیبانه یا قابل تحسین ببینند، در حالی که در واقع با گرفتن موضعی ضعیف، به خود و رابطهشان آسیب میزنند.
یک شراکت واقعی به دو فرد خودمختار نیاز دارد. اگر یکی از طرفین مطیع، سلطهگر، کودکانه یا والدگونه باشد، نابرابری رابطه را تضعیف میکند. هیچکس در زندگی خود قربانی نیست، زیرا بزرگسالان توانایی انتخاب دارند. این انتخابها ممکن است دشوار باشند، اما همچنان انتخاب هستند. انتخاب ارتباط صادقانه با خود و شریکتان میتواند روشهایی را که در آنها احساس قربانی شدن در رابطهتان را پرورش دادهاید، به چالش بکشد.
جمعبندی: پذیرش تفاوتها، کلید شکوفایی رابطه
زندگی مشترک با فردی دیگر گاهی دشوار خواهد بود، اما میتواند یکی از ارزشمندترین تلاشهایی باشد که انجام میدهید. پرورش شفقت برای خود، شریکتان و جهانبینی منحصر به فردی که هر یک دارید، صحبت آشکار درباره آنچه هر یک میخواهید و امید دارید، و رد رفتارهایی که باعث میشود احساس قربانی کنید – اینها ابزارهایی هستند که میتوانند به رابطهتان کمک کنند تا شکوفا شود.
چیزهایی که متفاوت میبینید، از جمله چیزهایی که همیشه متفاوت خواهید دید، زنگ مرگ برای رابطهتان نیستند، بلکه میتوانند سکوی پرشی برای گفتگوهای جالب، مصالحهها و همکاری باشند. در این فضا، موقعیتهایی که زمانی باعث رنجش میشدند، میتوانند با طنز محبتآمیز نسبت به یکدیگر، کمی لطافت و کمی مهربانی روبرو شوند. همچنین امکان صمیمیت واقعی را فراهم میکند – یعنی واقعاً شریکتان را بشناسید و توسط او شناخته شوید. و دیگر غافلگیر شدن گزینهای نخواهد بود، زیرا صداقت بین شما وجود دارد.
منابع
- Psychology Today: “Never Get Blindsided Again by a Sudden Breakup”
- مطالعات بالینی روابط زوجین و روانشناسی ارتباطات
